شما اینجایید
خانه > تکنولوژی > آشنایی با مفاهیم مهم در صفحه نمایشگر و تلویزیون

آشنایی با مفاهیم مهم در صفحه نمایشگر و تلویزیون

آشنایی با مفاهیم مهم در صفحه نمایشگر و تلویزیون

امروزه با فراگیر شدن تلویزیون های LED و LCD و موج جدید OLED ها که پا را فراتر از حد تصور گذاشته اند انتخاب یک تلویزیون مناسب با نیازها کاری سخت شده است. وقتی به تلویزیون ها و تبلیغات فروش آنها نگاه می کنیم با انبوهی از اصطلاحات مختلف مثل FullHD, HD-Ready, Real HD, 1080p و … مواجه می شویم که باید قبول کنیم عده ی کثیری از افراد از این اصطلاحات سر در نمی آورند. لوگوهای زیادی بر روی یک تلویزیون در پشت ویترین چسبانده شده است و وقتی جعبه کارتن بسته بندی تلویزیون را نگاه می کنید باز هم با لوگوها و تصاویر مشابهی که قابلیت های تلویزیون را شرح می دهند روبرو می شوید. برای همین تصویر زیر برای شما آشناست.

لوگوی استاندارد Full HD 1080p
لوگوی استاندارد Full HD 1080p

ما در این مقاله سعی خواهیم کرد این مفاهیم را بنحو موثر و مفیدی توضیح دهیم.

اندازه صفحه یا Screen Size

اندازه صفحه نمایش
اندازه صفحه نمایش

این عدد که معمولا از واحد اینچ (inch) برای بیان آن استفاده می‌شود در واقع‌ اندازه قطر صفحه نمایش است. همانطور که می‌دانید هر اینچ معادل ۲.۵۴ سانتی‌متر است. شما از روی این عدد و نسبت طول به عرض که بعداً توضیح خواهیم داد، می‌توانید مساحت صفحه نمایش را تخمین بزنید. به طور مثال یک صفحه نمایش ۱۰ اینچی بیش از دو برابر یک صفحه نمایش ۷ اینچی (با نسبت طول به عرض برابر) مساحت دارد و این که یک صفحه نمایش ۱۰ اینچی با نسبت طول به عرض ۴ به ۳، نزدیک به ۱۲ درصد بیشتر از یک صفحه نمایش ۱۰ اینچی عریض با نسبت ۱۶ به ۹ مساحت دارد.

Aspect Ratio یا نسبت طول به عرض تصویر (۴:۳، ۱۶:۹، ۲۱:۹ و …)

Aspect Ratio نسبت تصویر
Aspect Ratio نسبت تصویر

از تقسیم دو عدد طول و عرض صفحه نمایش بر یکدیگر نسبت طول به عرض آن بدست می‌آید که با نام‌های نسبت تصویر یا Aspect Ratio نیز شناخته می‌شود. به طور مثال در یک صفحه نمایش Full HD اگر پیکسل‌ها مربع فرض شوند، و شما ۱۹۲۰ را بر ۱۰۸۰ تقسیم کنید، عدد ۱.۷۸ بدست می‌آید، که برابر با تقسیم ۱۶ بر ۹ است. نسبت طول به عرض ۴ به ۳ نیز بسیار رایج است که عدد ۱.۳۳ را نتیجه می‌دهد و با‌ اندازه صفحه برابر مساحت بیشتری را نسبت به صفحات عریض دارد ( مانند ۱۶ به ۱۰ و یا ۱۶ به ۹ ). باید توجه داشت که نسبت طول به عرض بسته به کاربردی که از صفحه می‌خواهید متفاوت است. اگر فیلم هدف اصلی شما است، نسبت ۱۶ به ۹ بهترین حالت است و اگر خواندن و کارهای حرفه‌ای بیشتر مد نظر شماست نسبت ۱۶ به ۱۰ و ۴ به ۳ بهتر خواهد بود. البته نسبت ۴:۳ در تلویزیون ها منسوخ شده و اکثر تولیدکنندگان فیلم و ویدئو محصولی با این نسبت تصویر تولید نمی کنند.

نوار های مشکی در صفحه نمایش

تا به حال به نوارهای مشکی بالا و پایین یا چپ و راست تصویر در هنگام مشاهده فیلم در تلویزیون یا هر نمایشگر دیگری توجه کرده اید. این نوارهای مشکی بدلیل عدم یکسان بودن نسبت تصویر محتوای پخش شده با صفحه نمایشی که محتوا را پخش می کند بوجود می آیند. به عنوان مثال اگر تلویزیون شما از صفحه ای با نسبت تصویر ۴:۳ بهرهمند باشد و در آن فیلمی با نسبت تصویر ۱۶:۹ پخش کنید در بالا و پایین تصویر نوارهای مشکی را مشاهده خواهید کرد چون نسبت تصویر تلویزیون و فیلم مثل هم نیست. تصویر زیر این موضوع را بخوبی شرح می دهد.

نوارهای مشکی در نسبت های تصویر مختلف
نوارهای مشکی در نسبت های تصویر مختلف

HD چیست؟

HD: High Definition به معنای وضوح بالا به سیستم پخش ویدئویی گفته می شود که وضوح تصویری بالاتری نسبت به سیستم استاندارد ویدئویی که SD: Standard Definition نامیده می شود دارد. سیستم های ویدیویی استاندارد شامل PAL – NTSC – SECAM که حتما نام آنها را در منوی تلویزیون خود دیده اید دارای وضوح تصویر ۴۸۶ خط هستند. در حالی که ویدئو های HD دارای ۷۲۰ یا ۱۰۸۰ خط یا بیشتر میباشند و این به معنای کیفیت بالاتر تصاویر است.

مزیت تلویزیون HD نسبت به تلویزیون آنالوگ، داشتن صفحه نمایش بزرگ تر و رزولوشن بهتر است . صفحه نمایش پهن (عریض – Wide) برای چشم های ما خوب است. دیدن تصاویر در صفحه نمایش های مستطیلی شکل بهتر از صفحه نمایش های مربعی شکل قدیمی است. چشم های ما دید بهتری از راست و چپ تصویر، نسبت به بالا و پایین دارند. دیدن مسابقات ورزشی و فیلم ها با صفحه نمایش های پهن جذاب تر است چون صحنه ها بزرگ تر نمایش داده می شوند.

اسکن تصویر

در نمایش تصویر ویدئویی در نمایشگرها دو نوع اسکن وجود دارد. Progressive یا پیشرونده و Interlaced یا در هم بافته . این دو روش بیانگر این موضوع هستند که دستگاه گیرنده، جزئیات تصویر را با چه آرایشی بر روی نمایشگر می چیند و این پازل را تکمیل می نماید.

تفاوت اسکن تصویر در دو روش Progressive و Interlaced
تفاوت اسکن تصویر در دو روش Progressive و Interlaced

اسکن پیشرونده یا Progressive:

در یک روش از گوشه سمت چپ تصویر خط به خط تصاویر بر روی صفحه نمایش چیده می شوند تا تصویر هر فریم تکمیل گردد. این روش را روش اسکن پیشرونده می گویند.

اسکن در هم بافته یا Interlaced

اسکن Interlaced از روزهای تلویزیون سیاه وسفید بر جای مانده است و بهتر است بدانیم که چرا این روش ادامه پیدا کرده و به امروزه رسید است.

انجام آزمایش هایی ثابت کرده اند که برای نمایش تصاویر متحرک در یک مونیتور، تصویر با اندگی پرپر (Flickr)، دست کم بایستی ۵۰ تا ۶۰ تصویر در ثانیه نمایش داده شوند. با این وجود، پهنای باند موجود برای پخش سیگنال تلویزیون (۶ مگاهرتز در مناطق NTSC و ۷ مگاهرتز در مناطق PAL) برای ارسال ۶۰ تصویر در ثانیه (NTSC) و ۵۰ تصویر در ثانیه (PAL ) پهنای باند کافی نداشتند. برای کاهش پهنای باند سیگنال با کمترین افت کیفیت، لازم بود چاره ای پیدا شود. پس از پژوهش هایی در ویژگی چشم انسان، راه حلی پیدا شد. نتیجه، به کارگیری یک نسبت یک پنجاهم ثانیه ای برای هر بار اسکن بود که نخست از بالا تا پایین تصویر تنها خطوط  فرد (۱، ۳، ۵،…)  و در گام بعد خطوط زوج (۲، ۴، ۶، …) اسکن می شدند. این تحقیقات باعث ابداع روش Interlaced شد.

اسکن در هم بافته یا Interlaced
اسکن در هم بافته یا Interlaced

در روش Interlaced، بخش عمودی تصویر به خطوط میدان زوج و فرد تقسیم شده و ابتدا دستگاه خطوط فرد را چیده و سپس خطوط زوج را می چیند بدین شکل که در یک فریم خطوط فرد جایگزین خطوط فرد قبلی و در فریم بعد خطوط زوج جایگزین خطوط زوج قبلی می شوند و این عمل به طور مداوم تکرار می شود تا تصویر کامل گردد. به همین دلیل به این تکنیک interlaced scan می گویند. یعنی اسکن در هم پیچیده یا در هم بافته شده.

۱۰۸۰p و ۱۰۸۰i به چه معنی هستند و کدام یک کیفیت بالاتری دارند؟

رزولوشن یا دقت یک ویدیو یا نمایشگر را با تعداد پیکسل‌های آن مشخص می‌کنند. تعداد فریم در ثانیه هم مسأله‌ی مهمی‌ است. هر چه تعداد پیکسل‌های عرض و ارتفاع ویدیو بیشتر باشد کیفیت بالاتری خواهیم داشت. در این میان دو عبارت آشنای ۱۰۸۰p و ۱۰۸۰i از جمله اصطلاحاتی هستند که به وفور به‌کار می‌روند و هنوز هم تفاوت بین آنها به درستی برای مردم مشخص نیست. هر دو مربوط به یک‌اندازه‌ی تصویر هستند اما تفاوت‌های مهمی‌ با یکدیگر دارند.

هر دو حالت ۱۰۸۰p و ۱۰۸۰i دارای ۱۰۸۰ خط افقی هستند (horizontal lines) و اگر صفحه نمایش از نسبت تصویر ۱۶:۹ بهرمند باشد تصویر طبق این نسبت به ازای ۱۰۸۰ خط افقی دارای ۱۹۲۰ خط عمودی خواهد بود. بنابراین از نظر تعداد پیکسل هر دو دارای ۱۰۸۰×۱۹۲۰ یا به عبارتی ۲۰۷۳۶۰۰ پیکسل هستند که این مقدار معادل ۲٫۱ مگاپیکسل (megapixels) است.

یک دیدگاه غلط در راین رابطه وجود دارد و تصحیح این دیدگاه آن است که ، این درست نیست که ۱۰۸۰i دارای رزولوشن عمودی کمتری از ۱۰۸۰P است اما قطعاً ۱۰۸۰p و ۱۰۸۰i به یک معنی نیستند و حتی با داشتن‌ اندازه تصویر یکسان، دارای تفاوت‌هایی می‌باشند.

بررسی ۱۰۸۰i و ۷۲۰p

با توجه به اینکه دنیای تلویزیون در برخی کشورها بر اساس فرکانس ۶۰ هرتز بنا شده و با توجه به محدودیت پهنای باندی که در انتقال داده از طریق امواج وجود دارد، دو رزولوشن اصلی HDTV را ۷۲۰p و ۱۰۸۰i تشکیل می‌دهند. به هر حال با استفاده از کُدک MPEG نمی‌توان ویدیوهایی که کیفیت بالاتری دارند را به‌اندازه‌ی کافی فشرده و ارسال کرد.

از ۷۲۰p شروع می‌کنیم که مفهوم ساده‌تری دارد. ۷۲۰p از نظر تعداد پیکسل در عرض و ارتفاع به‌ ترتیب ۱۲۸۰ و ۷۲۰ پیکسل دارد که روی ۶۰ فریم در ثانیه (۶۰ هرتز) کار می‌کند. این فرمت ویدیویی مورد استفاده‌ی شبکه‌های تلویزیونی مثل ABC، Fox و دیگر شبکه‌های مشابه مثل ESPN است.

برخی کاربران از اینکه رزولوشن این شبکه‌ها ۷۲۰p است، ابراز ناراحتی می‌کنند اما این اظهار نظر به دو دلیل اصلاً عادلانه نیست. اول اینکه در اواخر دهه‌ی ۹۰ هیچ تلویزیونی با روزلوشن ۱۰۸۰p وجود نداشت. در آن زمان همه می‌دانستیم که با پیشرفت تکنولوژی، تلویزیون‌های ۱۰۸۰p هم روانه‌ی بازار خواهند شد اما سال‌ها طول کشید تا این پیش‌بینی به واقعیت تبدیل شد و امروزه اکثر تلویزیون‌ها دارای رزولوشن ۱۰۸۰p هستند.

نکته‌ی دوم مربوط به رشته‌های ورزشی است. هر دو شبکه‌ی تلویزیونی نام برده شده، بخش ورزشی گسترده‌ای وجود دارد و همین موضوع نقش مهمی‌ در انتخاب رزولوشن ۷۲۰p ایفا کرد چرا که سرعت بالاتر ویدیو برای نمایش حرکات سریع مناسب‌تر است. لذا در این کانال‌ها به جای استفاده از استاندارد ۱۰۸۰i که سرعت ۳۰ فریم بر ثانیه دارد، از رزولوشن پایین‌تر اما با سرعت ۶۰ فریم بر ثانیه استفاده شده است.

همانطور که اشاره شد ۱۰۸۰i از نظر تعداد پیکسل ۱۹۲۰ پیکسل در عرض و ۱۰۸۰ پیکسل در ارتفاع دارد و سرعت ویدیو نیز ۳۰ فریم بر ثانیه است. شبکه‌هایی مثل CBS، NBC و بسیاری از شبکه‌های دیگر از این نوع ویدیو استفاده می‌کنند.

با یک محاسبه‌ی ساده می‌توان نتیجه گرفت که پهنای باند مورد نیاز برای ارسال ویدیوی ۷۲۰p با سرعت ۶۰ فریم بر ثانیه و ویدیوی ۱۰۸۰i با سرعت ۳۰ فریم بر ثانیه تقریباً برابر است.

شاید می‌پرسید که چطور ممکن است ویدیوهایی با سرعت ۳۰ فریم بر ثانیه را در تلویزیون‌هایی که برای نمایش ۶۰ فریم در ثانیه (۶۰ هرتز) ساخته شده‌اند، نمایش داد؟ امروزه با استفاده از روش‌های پیشرفته‌ی پردازش ویدیویی، سرعت ویدیو چندان مهم نیست اما در سال‌های دهه‌ی ۹۰ وضعیت کمی‌فرق می‌کرد.

ویدیوهای ۱۰۸۰i به صورت مشبک یا Interlaced ارسال و دریافت می‌شوند، حرف i در انتهای عبارت ۱۰۸۰i نیز به همین موضوع اشاره می‌کند. بنابراین با وجود اینکه سرعت ویدیو ۳۰ فریم در ثانیه است، ۶۰ فیلد وجود دارد. منظور از فیلد در عرصه‌ی ویدیو مجموعه‌ای متشکل از خطوط افقی فرد یا زوج یک فریم می‌باشد. در حقیقت هر فریم تصویر از دو فیلد تشکیل شده و لذا در ویدیوهای ۱۰۸۰i هر کدام از فیلدها رزولوشنی برابر با ۱۹۲۰ در ۵۴۰ پیکسل دارند و نصف یک فریم کامل را تشکیل می‌دهد. با داشتن ۶۰ فیلد، ۳۰ فریم کامل ایجاد می‌شود و تلویزیون‌ها با‌ ترکیب ۶۰ فیلد، ویدیوهای ۱۰۸۰i را نمایش می‌دهند. از همین خاصیت برای نمایش ویدیوها در تلویزیون‌های ۶۰ هرتزی استفاده می‌شود. البته باید اعمال پردازشی خاصی روی ویدیو صورت بگیرد تا کاربر تصویر را به شکل صحیحی مشاهده کند.

نمایش اسکن تصویر با روش Interlace
نمایش اسکن تصویر با روش Interlace

در واقع Interlace تکنیک مناسبی است برای انتقال تصاویر با کیفیت بدون نیاز به پهنای باند زیاد، چون تصویر در دو مرحله شکل می‌گیرد و در هر مرحله نصف پهنای باند مورد نیاز برای هر فریم استفاده می شود. Interlace در ابتدا برای تلویزیون های CRT طراحی شد. پس از حل مشکل پهنای باند و بوجود آمدن تصاویر HD روش Progressive Scan جای Interlace را گرفت.

بررسی ۱۰۸۰p

تلویزیون‌های ۱۰۸۰p امروزی انواع و اقسام ویدیوها را نمایش می‌دهند. در واقع توانایی تبدیل انواع ویدیو با رزولوشن‌ها و سرعت‌های مختلف را به تصویری با ۱۹۲۰ پیکسل در عرض و ۱۰۸۰ پیکسل در ارتفاع را دارند. وقتی چنین فرآیندی روی ویدیوهایی که رزولوشن پایین‌تری دارند، صورت می‌گیرد به آن آپ‌کانورژن می‌گویند.

اگر برای تلویزیون شما ویدیویی با رزولوشن ۱۰۸۰i ارسال شود، فرآیند دیگری به نام دی‌اینترلیسینگ صورت می‌گیرد. در این فرآیند برای ایجاد یک فریم می‌بایست دو فیلد‌ ترکیب شوند. اگر کار به درستی ادامه پیدا کند، نتیجه ایجاد ویدیویی با سرعت ۶۰ فریم بر ثانیه از منبع ۳۰ فریم بر ثانیه‌ای است. اگر دی‌اینترلیسینگ به درستی صورت نگیرد، تلویزیون شما تنها اطلاعات را دو برابر می‌کند و در واقع فیلدها را به درستی‌ترکیب نمی‌کند. این مشکل در بسیاری از تلویزیون‌های ۱۰۸۰p که در ابتدا عرضه می‌شدند، وجود داشت اما امروزه دیگر چنین مشکلی وجود ندارد.

ویدیوهای ۱۰۸۰p/60 را نمی‌توان از منابعی غیر از پی‌سی و برخی دوربین‌های فیلم‌برداری یا عکاسی تهیه کرد.

چرا ۱۰۸۰i برای حرکات سریع مثل ورزش‌ها مناسب نیست؟

اما یک مشکل دیگر! همان مثال ویدیوهای ورزشی را در نظر بگیرید. ABC و Fox در انتخاب رزولوشن ۷۲۰p هوشمندانه عمل کردند. همان‌طور که قبلاً اشاره شد، مشکل فقط مربوط به محدودیت‌های فنی یا ارزانی نبود. علت این انتخاب این بود که در مورد ویدئوهای ورزشی، ویدیوهای ۱۰۸۰i کیفیت پایین‌تری نسبت به ویدیوهای ۷۲۰p دارند.

در ویدیوی ۷۲۰p، دوربین در یک ثانیه ۶۰ تصویر کامل گرفته و ذخیره می‌کند اما در ویدیوی ۱۰۸۰i در هر ثانیه یک فیلد یا نیمی‌ از تصویر کامل گرفته می‌شود. اگر موضوع ویدیو عمومی باشد مشکلی نیست، تلویزیون‌ها به‌ ترکیب فیلدها پرداخته و ویدیو را نمایش می‌دادند. اما فرض کنید یک بازیکن با سرعت زیاد می‌دود. در یک لحظه دوربین یک فیلد از او ثبت کرده و در یک‌شصتم ثانیه بعد، فیلد دیگری را ثبت می‌کند. این دو فیلد را به‌ ترتیب A و B می‌نامیم. با توجه به سرعت بالای ورزشکار، تفاوت بین دو فیلد زیاد است. حالا اگر تلویزیون دو فیلد را در یک فریم نمایش دهد به نظر می‌رسد که ویدیو دنده دنده شده و مخصوصاً لبه‌ی اجسام شبیه شانه به نظر می‌رسد.

بهتر است با تصویر مسأله را بررسی کنیم. به دو تصویر زیر که فیلی را در دو فریم متوالی نشان می‌دهد نگاه کنید و تفاوت‌ها را بررسی کنید. در تصویر بعدی‌ترکیبی از دو فیلد فرضی نمایش داده شده است.

اسکن تصویر با روش Interlace
اسکن تصویر با روش Interlace

توجه کنید که تصاویر فوق تنها برای درک مفهوم ‌دی‌اینترلیسینگ ارائه شده و در عمل فیل کوچک ما این قدر سریع حرکت نمی‌کند که در دو فریم متوالی، تفاوتی در این حد ایجاد شود.

تلویزیون‌ها باید تفاوت بین فیلدها را بررسی کرده و تغییرات را تشخیص دهند. پس از آن می‌بایست تصویر را طوری دستکاری کنند که مشکلی در ویدیو دیده نشود. البته توجه کنید که با دستکاری ویدیو، رزولوشن موثر آن کاهش می‌یابد. اما در نهایت باید گفت: تلویزیون‌های امروزی تنها به میانگین‌گیری ساده بین فیلدها نمی‌پردازند و دی‌اینترلیسینگ را به نحو احسن انجام می‌دهند.

حالا مزیت ویدیوهای ۱۰۸۰p مشخص می‌شود. یک ویدیوی ۱۰۸۰p که سرعت آن ۶۰ فریم بر ثانیه است، از ۶۰ فریم کامل تشکیل شده که حرکات را با دقت بیشتری نسبت به ویدیوی ۱۰۸۰i نمایش می‌دهد. با این وجود بیشتر افراد تفاوتی بین این دو نوع ویدیو را حس نمی‌کنند. در واقع اعمالی مثل بهبود کیفیت لبه‌ها یا کاهش و حذف اشکالات ویدیو در بهبود کیفیت ویدیو نقش مهم‌تری نسبت به دی‌اینترلیسینگ دارد.

در نهایت ذکر این نکته هم مهم است که در مورد فیلم‌ها یا ویدیوهایی که حرکت سریع در آن کمتر دیده می‌شود، استفاده از ۱۰۸۰p باز هم کم‌اهمیت‌تر می‌شود و پهنای باند کمتری که ۱۰۸۰i نیاز دارد بیشتر جلب توجه می‌کند.

اگر بخواهیم جمع‌بندی کنیم، در ۱۰۸۰i یا بطور کل روش اینترلیس، هر فریم از تصویر به دو قسمت تقسیم شده و ارسال می‌شود یعنی پهنای باند مورد نیاز برای هر فریم از تصویر نصف می‌شود اما رزولوشن حفظ می‌گردد، سپس هر دو فریم دریافت شده با یکدیگر ترکیب شده و یک فریم کامل را شکل می‌دهند. در این روش پهنای باند مورد نیاز نصف ۱۰۸۰p و معادل ۷۲۰p است.

فیلم‌ها و بررسی سرعت ۲۴ فریم بر ثانیه

امروزه بیشتر فیلم‌ها با سرعت ۲۴ فریم بر ثانیه منتشر می‌شوند. در آینده هم احتمالاً همین سرعت پرکاربردتر از باقی سرعت‌ها خواهد بود. مطمئناً کارگردانان بزرگی مثل جیمز کامرون، پیتر جکسون و حتی راجر ایبرت دوست دارند فیلم‌هایی با سرعت بالاتر تهیه کنند اما این رقابت کلی نیست و در مورد بهترین‌ها مصداق دارد. مردم از دیدن فیلم‌هایی با سرعت ۲۴ فریم بر ثانیه، همان حس دنیای واقعی را دارند و چندان به جادوی فیلم‌هایی که سرعت بالاتری دارند، علاقه نشان نمی‌دهند و در نهایت تغییر دادن نظر مردم به سادگی تغییر تنظیمات دوربین فیلم‌برداری نیست! به همین علت است که تقریباً تمام فیلم‌های بلوری بازار به صورت ۱۰۸۰p/24 یا در واقع فیلم با رزولوشن ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل و با سرعت ۲۴ فریم بر ثانیه عرضه شده‌اند.

از نظر پهنای باند مشخص است که چنین ویدیوهایی نسبت به رزولوشن مورد استفاده از شبکه‌های تلویزیونی که از ۱۰۸۰i استفاده می‌کنند، کیفیت پایین‌تری دارند اما در عمل با توجه به فاکتورهایی مثل کاهش اشکالات ویدیو و غیره، کیفیت نمایش تصاویر بهتر است.

نکته‌ی دیگر این است که بلوری هنوز هم قابلیت نمایش ویدیوهایی ۱۰۸۰p/60 را ندارد و تنها به ۱۰۸۰i محدود می‌شود. ممکن است از طریق پی‌سی و دوربین‌های فیلم‌برداری یا عکاسی جدید بتوان ویدیوهایی با کیفیت ۱۰۸۰p/60 تهیه کرد اما در نهایت نمی‌توان آن را برای تماشا کردن روی بلوری رایت کرد.

یک سوال دیگر! چطور ویدیوهایی با سرعت ۲۴ فریم بر ثانیه در تلویزیون‌های ۶۰ هرتزی نمایش داده می‌شوند؟ پاسخ دنباله‌ی ۲:۳ فریم‌ها است که به آن “۳:۲” هم می‌گویند. فرض کنید ۵ فریم متوالی ویدیو با نام‌های A ،B ،C ،D ،E را داریم، تلویزیون فریم‌ها را به صورت زیر نمایش می‌دهد:

در واقع فریم اول را دو بار تکرار می‌کند، دومی‌ را سه بار، دوباره سومی را دوبار و به همین‌ ترتیب ادامه می‌دهد، در نهایت ۵ فریم مذکور به ۱۲ فریم تبدیل شده‌اند. با کاربرد این روش لرزشی عجیب در ویدیو حس می‌کنیم مخصوصاً اگر حرکت دوربین به صورت افقی باشد، در واقع به نظر می‌رسد که دوربین لرزش دارد.

یکی از مزایای تلویزیون‌هایی که فرکانس ۱۲۰ یا ۲۴۰ هرتز دارند، همین جا روشن می‌شود. در واقع در تلویزیون‌های ۱۲۰ هرتزی، هر فریم ۵ بار نمایش داده می‌شود و در مورد تلویزیون‌های ۲۴۰ هرتزی نیز هر فریم ۱۰ بار، لذا لرزشی که در اثر تکرار نامساوی فریم‌های مختلف پیش می‌آمد، دیگر قابل مشاهده نیست. البته متأسفانه تمام تلویزیون‌های ۱۲۰ و ۲۴۰ هرتزی هم چنین قابلیتی ندارند. بعضی تلویزیون‌های پلاسما نیز مجهز به این قابلیت هستند، اما تصویری لرزان با فرکانس ۴۸ هرتز ارائه می‌کنند. البته در مدل‌های درجه یکی که فرکانس ۹۶ هرتز دارند وضعیت بهتر است.

تلویزیون‌های فرکانس بالا برای نمایش ویدیوهایی که سرعت پایین دارند، فریم‌های اضافی ایجاد کرده و بین فریم‌های اصلی نمایش می‌دهند. در نتیجه حرکات بسیار روان به نظر می‌رسد. افراد مختلف ممکن است دو نظر در مورد این شیوه‌ی نمایش داشته باشند، عده‌ای موافق هستند و عده‌ای از آن راضی نیستند. در واقع پدیده‌ای که آن را اصطلاحاً افکت نمایش احساسی بی‌ارزش یا Soap Opera می‌گویند، از نظر بعضی افراد بسیار ناراحت‌کننده است.

اما در مورد بازی‌ها چه رزولوشن‌هایی به کار می‌رود؟

بیشتر بازی‌ها با رزولوشنی که سازنده اعلام می‌کند، عرضه نمی‌شوند. بیشترشان با رزولوشن پایین‌تری رندر شده و به رزولوشن بالاتر تبدیل می‌شوند. ممکن است کنسول بازی Xbox 360 یا PS3 را به تلویزیون فول‌ اچ‌دی متصل کنیم و به نظر برسد که کنسول بازی را با رزولوشن ۱۰۸۰p اجرا می‌کند، اما در حقیقت این‌طور نیست. دقت واقعی همان رزولوشنی است که بازی توسط کنسول رندر می‌شود. مثلاً بازی مسابقات اتوموبیل‌رانی Gran Turismo 5 را در نظر بگیرید، این بازی با رزولوشن ۱۲۸۰ در ۱۰۸۰ پیکسل رندر می‌شود، دقتی که ۵۰ درصد بیشتر از رزولوشن ۷۲۰p اما باز هم کمتر از ۱۰۸۰p است.

آپ‌کانورژن رزولوشن را افزایش می‌دهد اما کیفیت ویدیو یا بازی را افزایش نمی‌دهد. اگر از بازی‌خورهایی هستید که به پی‌سی علاقه‌مندند، می‌توانید کیفیت ۱۰۸۰p/60 را تجربه کنید چرا که در کامپیوترها بازی با همان رزولوشنی رندر و اجرا می‌شود که کارت گرافیک به صورت خروجی برای نمایشگر ارسال می‌کند.

سخن پایانی

رزولوشن ویدیوهای ۱۰۸۰p و ۱۰۸۰i یکسان است ولی سرعت ویدیو متفاوت است و ضمناً دومی‌ به صورت درآمیخته (Interlaced) می‌باشد. به جز بازی‌های کامپیوتری نمی‌توان ویدیوهای ۱۰۸۰p را در بازار تهیه کرد. تمام فیلم‌ها و ویدیوها یا به صورت ۱۰۸۰i هستند و یا فیلم‌هایی با رزولوشن ۱۰۸۰p/24 می‌باشند. در کنسول‌های بازی هم آپ‌کانورژن صورت می‌گیرد و معمولا کیفیت واقعی تصاویر ۱۰۸۰p نیست.

نکته‌ی دیگر این است که ویدیوهای ۱۰۸۰p و ۱۰۸۰i از نظر کیفیت تفاوت زیادی ندارند و اگر ۱۰۸۰p را تجربه نکنید، چیز زیادی را از دست نداده‌اید.

منبع: زومیت، ویکی پدیا

نوتیف
امیدوارم مطالب نوتیف برایتان مفید واقع شده باشد. با عضویت در خبرنامه نوتیف مطالب تازه ما را در اینباکس خود داشته باشید. کانال ما در تلگرام هم راه سریع و مطمئنی برای آگاهی از مطالب ماست. *** من رضا حیدری مدیر وب سایت نوتیف هستم. همکنون مشغول به تحصیل در رشته کارشناسی ارشد نرم افزار بوده و به دنیای فناوری علاقه مندم به همین دلیل در نوتیف به دنبال نشر و ترویج موضوعات روز دنیای فناوری بخصوص موضوعات مرتبط با دنیای موبایل، اینترنت، کامپیوتر هستم. در کنار اینها گاهی هم گریزی به دیگر موضوعات مهم خواهیم زد که خالی از لطف نخواهد بود. با نوتیف همراه باشید بودن با شما افتخار بزرگی برای ماست.

پاسخ دهید

11 + چهار =

Top